مقدّمه بودن شيئ منظور را صغرى و با بيانى كه در شرح گذشت به نتيجه ميرسيم .
قوله : و منه قد انقدح : ضمير در « منه » به بيانى كه در مناط ثمره بودن شيئى براى مسئله اصوليّه گذشت راجع مىباشد .
قوله : انّه ليس منها : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » بوده و ضمير در « منها » به ثمره مسئله اصولى عود مىكند .
قوله : مثل برء النّذر : كلمه « برء » بضمّ باء يعنى سقوط نذر و برائت ذمّه از آن .
اينكلمه اشاره است به مورد اوّل از سه موردى كه براى ثمره ذكر شدهاند .
قوله : و حصول الفسق الخ : اشاره است به مورد دوّم .
قوله : به ترك واجب واحد بمقدّماته : يعنى مع مقدّماته .
قوله : اذا كانت له مقدّمات كثيرة : ضمير در « له » به واجب واحد عود مىكند .
قوله : لصدق الاصرار على الحرام بذلك : مشار اليه « ذلك » ترك مقدّمات كثيره مىباشد .
قوله : و عدم جواز اخذ الاجرة : اشاره است به مورد سوّم .
قوله : مع انّ البرء و عدمه : اين عبارت اشاره است به نفى ثمره بودن مورد اوّل و ضمير در « عدمه » به « برء » عود مىكند .
قوله : قصد النّاذر : يعنى بايد به قصدش از واجب منذور ملاحظه نمود كه خصوص واجب نفسى يعنى ذو المقدّمه بوده يا اعمّ از مقدّمه و ذو المقدّمه را قصد داشته است .
قوله : لو قصد الوجوب النّفسى : ضمير در « قصد » به ناذر راجع است .
قوله : كما هو المنصرف عند اطلاقه : ضمير در « هو » به وجوب نفسى و در « اطلاقه » به وجوب عود مىكند .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 1025
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٠٢٥