« شأن » بوده و در « منها » به مقدّمه عود مىكند .
قوله : حينئذ : يعنى حين منع المولى من مقدّماته .
قوله : الّا انّه ليس لاجل اختصاص الوجوب بها : ضمير در « انّه » به عدم كون الواجب من المقدّمة غير الموصلة و انّه هو الموصل راجع بوده و ضمير در « بها » به موصله عود مىكند .
قوله : بل لاجل المنع من غيرها : يعنى غير موصله چه آنكه بحسب فرض مولى از غير مقدّمه موصله نهى و منع نموده .
قوله : المانع من الاتّصاف بالوجوب : كلمه « المانع » صفت است براى « المنع من غيرها » و مقصود از اتّصاف بالوجوب ، اتّصاف مقدّمه غير موصله بوجوب مىباشد .
قوله : هيهنا : يعنى در مثالى كه فرض شد .
قوله : مع انّ فى صحّة المنع منه كذلك نظرا : ضمير در « منه » به مولى راجع بوده و مقصود از « كذلك » منع از خصوص مقدّمات غير موصله مىباشد .
قوله : وجهه انّه يلزم ان لا يكون ترك الواجب حينئذ : ضمير در « وجهه » به نظر راجع بوده و در « انّه » به معناى « شأن » مىباشد و مقصود از « حينئذ » حين منع المولى است .
قوله : لعدم التّمكّن شرعا منه : ضمير در « منه » به اتيان واجب ( ذو المقدّمه ) عود مىكند .
قوله : لاختصاص جواز مقدّمته بصورة الاتيان به : ضمير در « مقدّمته » و در « به » به واجب عود مىكند .
و حاصل مراد از اين عبارت اينستكه :
علّت عدم تمكّن از ذو المقدّمه اينستكه جواز مقدّمه آن منحصرا در صورتى است كه ذو المقدّمه اتيان شود چه آنكه بحسب فرض اگر واجب اتيان نشود يعنى مترتّب بر مقدّمه نگردد چنين مقدّمهاى بواسطه نهى مولى حرام مىباشد پس از ترتّب واجب بر مقدّمه ميتوان كشف كرد كه صرفا همان
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 992
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٩٩٢