و شايد اينكه حضرات در تعريف واجب نفسى فرمودهاند :
واجب نفسى آنست كه تعلّق امر به آن بخاطر خودش بوده .
و در تفسير واجب غيرى گفتهاند :
واجب غيرى آنست كه تعلّق امر به آن به جهت غير است .
همين معناى مذكور باشد .
قوله : انّ الاثر المترتّب عليه : ضمير در « عليه » به واجب راجع است .
قوله : و ان كان لازما : ضمير در « كان » به اثر راجع است .
قوله : الّا انّ ذا الاثر : يعنى واجب .
قوله : يستقلّ العقل بمدح فاعله : يعنى فاعل ذا الاثر .
قوله : صار متعلّقا للايجاب : ضمير در « صار » به ذا الاثر راجع است .
قوله : بما هو كذلك : ضمير « هو » به ذا الاثر راجع بوده و مقصود از « كذلك » معنون بودن بعنوان حسن مىباشد .
قوله : و لا ينافيه كونه مقدّمة لامر مطلوب واقعا : ضمير منصوبى در « لا ينافيه » به كونه متعلّقا للايجاب و صيرورته واجبا نفسيّا راجع بوده و در « كونه » به ذا الاثر عود مىكند .
قوله : لتمحّض وجوبه : يعنى وجوب واجب غيرى .
قوله : فى انّه لكونه مقدّمة لواجب نفسى : ضمير در « انّه » به ايجاب و در « لكونه » به واجب غيرى راجع است .
قوله : و هذا ايضا : مشار اليه « هذا » غيرى بودن مىباشد و كلمه « ايضا » اشاره است باينكه همانطورى كه مقدّمه بودن واجب براى اثر و فائده با نفسى بودنش تنافى ندارد در واجب غيرى نيز معنون بودنش بعنوان حسن با غيرى بودن آن تهافت ندارد .
قوله : الّا انّه لا دخل له : ضمير در « انّه » به عنوان حسن و در « له » نيز به آن راجع مىباشد .
قوله : فى ايجابه الغيرى : ضمير در « ايجابه » به واجب راجع است .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 883
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٨٨٣