يكبار به واسطه الفاظ مفردات جمله و بار ديگر بسبب نفس جمله درحالىكه بطور قطع و يقين يك دلالت بيشتر در بين نمىباشد .
قوله : ضرورة عدم الحاجة اليه : ضمير در « اليه » به وضع براى مركّبات راجع است .
قوله : بعد وضعها بموادّها : ضميرهاى مؤنث به مركّبات راجعست .
قوله : و به هيئاتها المخصوصة : ضمير مؤنث به مركّبات عائد است .
قوله : من خصوص اعرابها نوعيّا : ضمير در « اعرابها » به مركّبات راجعست .
قوله : و منها خصوص هيئات المركّبات : ضمير در « منها » به هيئات مخصوصه راجع است .
قوله : بداهة انّ وضعها كذلك : ضمير در « وضعها » به مركّبات راجع بوده و مقصود از « كذلك » وضع علىحدّه مىباشد .
قوله : واف به تمام المقصود منها : ضمير در « منها » به مركّبات عائد است .
قوله : وضع آخر لها بجملتها : ضمير در « لها » و « بجملتها » به مركّبات عود مىكند .
قوله : مع استلزامه الدّلالة على المعنى الخ : ضمير در « استلزامه » به وضع مستقلّ براى مركّبات عود مىكند .
قوله : به ملاحظه وضع نفسها : ضمير در « نفسها » به مركّبات عائد است .
قوله : من العبارات الموهمة لذلك : مشار اليه « ذلك » وضع مستقلّ براى مركّبات مىباشد .
قوله : لا وضعها بجملتها : ضميرهاى مؤنّث به مركّبات و جملات راجعست .
قوله : على وضع كلّ واحد منهما : ضمير در « منهما » به مادّه و هيئت عائد است .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 99
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٩٩