قوله : فاذا اطلق و اريد به : ضمير نائب فاعلى در « اطلق » و ضمير مجرورى در « به » به لفظ عائد است .
قوله : كما اذا اريد به فرد مثله : ضمير در « به » به لفظ و در « مثله » به فرد راجع است .
قوله : كان من باب استعمال اللّفظ الخ : ضمير در « كان » به اطلاق راجع است .
قوله : و ان كان فردا منه : ضمير در « كان » به لفظ اطلاق شده رجوع نموده و ضمير در « منه » به نوع عائد است .
قوله : و قد حكم فى القضيّة بما يعمّه : ضمير فاعلى در « يعمّه » به ماء موصوله و ضمير مفعولى به « فردا » عائد مىباشد .
قوله : و ان اطلق ليحكم عليه : ضمير در « اطلق » به لفظ برمىگردد چنانچه ضمير در « عليه » نيز چنين است .
قوله : بما هو فرد كلّيّه : ضمير « هو » و ضمير مجرور در « كلّيّه » به لفظ اطلاق شده عائد است و مقصود از « كلّى » نوع و صنف مىباشد .
قوله : و مصداقه : يعنى و مصداق كلّيّه .
قوله : لا بما هو لفظه و به حكايته : ضمير « هو » و ضمير مجرورى در « به » به لفظ اطلاق شده راجع بوده و ضمير مجرورى در « لفظه » و « حكايته » به كلّى يعنى نوع عائد مىباشد .
قوله : فليس من هذا الباب : اين جمله جواب است براى « ان اطلق » و مقصود از « هذا الباب » باب استعمال لفظ در معنى مىباشد .
قوله : ليست كذلك : يعنى اينطور نيست كه لفظ به ملاحظه اينكه فرد و مصداق نوع است اطلاق شده و از آن نوع را اراده كنند بلكه باعتبار مرآت بودن و اينكه از نوع حكايت مىكند مورد اطلاق و القاء قرار مىگيرد .
قوله : و فيها ما لا يكاد يصحّ ان يراد منه ذلك : ضمير در « فيها » به اطلاقات متعارفه راجع بوده و ضمير در « منه » به « ما لا يكاد » عائد بوده و
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 85
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٨٥