متن : فاعلم ، انّه يمكن ان يكون التّكليف الاضطرارى فى حال الاضطرار كالتّكليف الاختيارى فى حال الاختيار وافيا به تمام المصلحة و كافيا فيما هو المهمّ و الغرض .
و يمكن ان لا يكون وافيا به كذلك ، بل يبقى منه شىء امكن استيفائه او لا يمكن و ما امكن كان به مقدار يجب تداركه او يكون به مقدار يستحبّ .
ترجمه :
بيان مقام ثبوت
بدان ممكنست تكليف اضطرارى در حال اضطرار همچون تكليف اختيارى در حال اختيار وافى به تمام مصلحت بوده و در آنچه مهمّ و غرض است كفايت بنمايد .
و امكان دارد اينطور نبوده و به تمام مصلحت وافى نباشد بلكه پس از اتيان به آن مقدارى از غرض باقى مانده كه قابل تدارك و استيفاء بوده يا احيانا اين قابليّت را نداشته باشد .
و در فرضى كه استيفاء ممكنست احتمالا به مقدارى بوده كه تداركش واجب بوده يا در حدّى است كه ترميم و جبران آن مستحبّ مىباشد .
قوله : فاعلم انّه يمكن ان يكون التّكليف الاضطرارى : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » مىباشد .
قوله : و يمكن ان لا يكون وافيا به كذلك : ضمير در « به » به تمام المصلحة راجع بوده و مقصود از « كذلك » كافى بودن براى غرض و حصول آن مىباشد .
قوله : بل يبقى منه شىء امكن استيفائه : ضمير در « منه » به غرض راجع بوده و جمله « امكن استيفائه » صفت است براى « شىء » و ضمير مجرورى در « استيفائه » به شىء عود مىكند .
قوله : او لا يمكن : يعنى لا يمكن استيفاء الشّيء الباقى .