اتمام آن در وقت يا داخل وقت آب پيدا شد اگر نمازى كه با تيمّم خوانده از نماز واقعى مجزى باشد اعاده آن در وقت يا قضايش در خارج وقت با وضوء لازم نيست و اگر قائل باجزاء نشويم هم اعاده در وقت لازم بوده و هم قضاء در بعد از وقت .
پس از طرح بحث مىفرمايد :
تحقيق كلام آنست كه در دو مرحله صحبت نمائيم :
مرحله اوّل : مقام ثبوت .
مرحله دوّم : مقام اثبات .
در مرحله اوّل صحبت از انحائى است كه ممكنست امر اضطرارى بر آنها واقع شود و نيز در آن مقتضاى هريك از اجزاء و عدم آن مورد بحث قرار مىگيرد .
و در مرحله دوّم كلام در تعيين نحوهاى است كه امر اضطرارى برآن واقع مىگردد .
قوله : و فيه مقامان : ضمير در « فيه » به موضع ثانى راجع است .
قوله : و فى خارجه قضاء : ضمير در « خارجه » به وقت راجع بوده و كلمه « قضاء » تميز مىباشد .
قوله : تحقيق الكلام فيه : ضمير در « فيه » به مقام اوّل عائد است .
قوله : يستدعى التّكلّم فيه : ضمير در « فيه » به مقام اوّل عود مىكند .
قوله : ما يمكن ان يقع عليه الامر الاضطرارى : اين عبارت اشاره است بمقام ثبوت و امكان .
قوله : و بيان ما هو قضيّة كلّ منها : ضمير در « منها » به انحاء راجع است .
قوله : من الاجزاء و عدمه : بيان است از « ما هو قضيّة كلّ منها » .
قوله : و اخرى فى تعيين ما وقع عليه : ضمير در « وقع » به امر اضطرارى راجع بوده و اين عبارت اشاره است به مقام اثبات .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 664
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٦٦٤