قوله : الّذى ينبغى ان يؤتى به : ضمير در « به » به مأمور به راجع است .
قوله : مثل ان يؤتى به به قصد التّقرّب : ضمير در « به » به مأمور به عود مىكند و ذكر « قصد تقرّب » به منظور رعايت جزء عقلى است كه به عقيده مرحوم مصنّف از اجزاء شرعى نبوده بلكه عقل حكم به اعتبارش مىكند .
قوله : فانّه عليه يكون « على وجهه » الخ : ضمير در « فانّه » به معناى « شأن » بوده و ضمير در « عليه » به خصوص كيفيّت معتبره شرعى راجع است .
قوله : قيدا توضيحيّا : يعنى قيد توضيحى براى مأمور به مىشود زيرا مأمور به همان اجزاء و شرائط است .
قوله : و هو بعيد : ضمير « هو » به كونه قيدا توضيحيّا راجع است .
قوله : مع انّه يلزم خروج الخ : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » است .
قوله : من انّ قصد القربة : كلمه « من » بيان است براى « المختار » .
قوله : و لا الوجه المعتبر عند بعض الاصحاب : كلمه « لا الوجه » معطوف است بر « خصوص الكيفيّة المعتبرة شرعا » .
قوله : فانّه مع عدم اعتباره عند المعظم : ضمير در « فانّه » و « اعتباره » به وجه راجع است .
قوله : و عدم اعتباره عند من اعتبره : ضمير در « اعتباره » و « اعتبره » به قصد وجه راجع است .
قوله : لا وجه لاختصاصه بالذّكر : كلمه « لا وجه » خبر است براى « فانّه مع عدم اعتباره » و ضمير مجرورى در « لاختصاصه » به وجه راجع است .
قوله : من ارادة ما يندرج فيه من المعنى : ضمير فاعلى در « يندرج » به وجه و در « فيه » به ماء موصوله راجع است و كلمه « من المعنى » بيان است از « ماء موصوله » .
قوله : و هو ما ذكرناه : ضمير « هو » به « المعنى » راجع است .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 643
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٦٤٣