تقريب استدلال به آيه دوّم
لفظ « سبقت » كه مادّه « استبقوا » است بوضوح بر فور و تعجيل دلالت داشته و صيغه امر نيز بر وجوب آن تأكيد دارد ازاينرو آيه مزبور از آياتى است كه بر وجوب فور نسبت به اتيان اعمال خير بطور روشن و آشكار دلالت دارد قهرا ترك آن باعث عصيان و در نتيجه فراهم آمدن غضب و سخط الهى است .
مرحوم مصنّف از استدلال به اين دو آيه دو جواب مىدهند كه در عبارت مذكور بجواب اوّل از آن اشاره شد كه شرح آن چنين است :
شرح جواب اوّل از استدلال بآيات
دلالت دو آيه مذكور بر وجوب فور ممنوع است و آن را قبول نداريم زيرا سياق اين دو آيه صرفا بر بعث و تحريك بر مسارعت به اسباب مغفرت و پيشى گرفتن به اعمال خير دلالت دارد بدون اينكه در ترك آن عقاب و عذابى بر تارك مترتّب باشد چه آنكه اگر چنين مىبود يعنى مسارعت و استباق واجب بوده بهطورىكه ترك آن دو مكلّف را معاقب و معذّب قرار مىداد شايسته بود كه حقتعالى در اين دو آيه مكلّف را از غضب و شرّى كه بر ترك اين دو مترتّب مىگرديد برحذر مىداشت درحالىكه چنين واقع نشده و كوچكترين تحذير و تهديدى نسبت به ترك اين دو از جانب حضرتش جلّ و علا صورت نگرفته است .
قوله : و فيه منع : يعنى در دلالت آيات بر وجوب فور منع است .
قوله : من دون استتباع تركهما للغضب : ضمير در « تركهما » به سرعت در اسباب مغفرت و استباق به خيرات راجع است .
قوله : عنهما انسب : ضمير در « عنهما » به غضب و شرّ راجع است .