مطلقا آبى ديگر بياورد چهبهتر از اوّل بوده و چهبهتر نباشد .
به عقيده مرحوم مصنّف بنده مىتواند به چنين كارى مبادرت ورزد و امتثال مكرّر نمايد و شرح آن در مبحث اجزاء انشاءالله بطور مبسوط خواهد آمد .
قوله : جواز الاتيان بها مرّة : ضمير در « بها » به طبيعت راجع است .
قوله : فيكون ايجادها فى ضمنها : ضمير در « ايجادها » به طبيعت و در « ضمنها » به افراد راجع است .
قوله : كايجادها فى ضمن الواحد : ضمير در « ايجادها » به طبيعت عائد است .
قوله : لا جواز الاتيان بها : يعنى به طبيعت .
قوله : فانّه مع الاتيان بها : ضمير در « فانّه » به معناى « شأن » و در « بها » به طبيعت راجع است .
قوله : و يسقط به الامر : ضمير در « به » به اتيان راجع است .
قوله : بحيث يحصل بمجرّده : ضمير مستتر در « يحصل » به غرض اقصى و در « بمجرّده » به امتثال راجع است .
قوله : فلا يبقى معه مجال : ضمير در « معه » به حصول غرض راجع است .
قوله : لاتيانه ثانيا : ضمير در « لاتيانه » به مأمور به عود مىكند .
قوله : حصول الموافقة باتيانها : يعنى اتيان طبيعت .
قوله : و سقوط الغرض معها : يعنى با موافقت .
قوله : و سقوط الامر بسقوطه : ضمير در « سقوطه » به غرض راجع است .
قوله : فلا يبقى مجال لامتثاله اصلا : ضمير در « لامتثاله » به امر راجع است .
قوله : فاتى به : ضمير فاعلى در « اتى » به عبد و ضمير مجرورى در « به » به ماء راجع است .
قوله : احسن منه : ضمير در « منه » به فرد اوّل عود مىكند .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 626
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٦٢٦