قوله : اذا كان اعتباره : ضمير در « اعتباره » به قصد تقرّب راجع است .
قوله : و امّا اذا كان بامرين : ضمير در « كان » به اعتبار قصد تقرّب عود مىكند .
قوله : تعلّق احدهما : ضمير در « احدهما » به امرين راجع است .
قوله : و ثانيهما باتيانه بداعى امره : ضمير در « ثانيهما » به امرين عود كرده و ضمير در « اتيانه » به « الفعل » و در « امره » به فعل عود مىكند .
قوله : فللآمر ان يتوسّل بذلك : مشار اليه « ذلك » امر دوّم مىباشد .
قوله : الى تمام غرضه و مقصده : ضميرهاى مجرورى در « غرضه » و « مقصده » به آمر عود مىكند .
متن : قلت مضافا الى القطع بانّه ليس فى العبادات الّا امر واحد كغيرها من الواجبات و المستحبّات ، غاية الامر يدور مدار الامتثال وجودا و عدما فيها المثوبات و العقوبات بخلاف ما عداها فيدور فيه خصوص المثوبات و امّا العقوبة فمترتّبة على ترك الطّاعة و مطلق الموافقة .
ترجمه : جواب از سؤال
علاوه بر جواب اوّلى كه سؤال مزبور دارد و ذيلا تشريح مىگردد از اين بيان مىتوان بجواب دوّمى متمسّك شد كه انشاءالله بعدا آن را خواهيم گفت .
و امّا جواب اوّل :
قطع و يقين است كه در عبادات غير از امر واحد امر ديگرى وجود ندارد همانطورىكه در غير عبادات از واجبات و مستحبّات ديگر چنين مىباشد منتهى ثواب و عقاب در عبادات دائر مدار امتثال و عدم آن مىباشد بخلاف غير عبادات كه ثواب در آنها موقوف بر امتثال ولى عقاب وابسته بعدم امتثال
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 571
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٥٧١