اعتبار عقلى و يا شرعى بودن قصد تقرّب
در صورتى كه تقرّب را به معناى فوق الذّكر بدانيم چنانچه مشهور در تفسير آن همين را اختيار كردهاند جاى بحث و صحبت است كه آيا اعتبار آن در عبادات عقلى است و يا شرعى :
بايد بگوئيم :
از نظر ما اين اعتبار عقلى مىباشد يعنى اعتبار تقرّب در واجبات عبادى به معناى مذكور بدليل عقل است نه شرع .
دليل بر عقلى بودن اعتبار قصد تقرّب
و دليل ما بر اين مدّعا آنست كه :
طبق تفسيرى كه براى تقرّب شد ، تقرّب عبارتست از اتيان عمل به قصد امرى كه از جانب شرع به آن تعلّق گرفته است با توجّه به اين معنا مىگوييم :
پس قربت از عناوين منتزعه بعد از امر مىباشد يعنى تا امر به عملى تعلّق نگيرد تحقّق آن ممكن نيست زيرا آوردن عمل به قصد امر متوجّه به عمل موقوف است به تقدّم امر پس چگونه مىتوان قصد امتثال امر را كه پس از آن تحقّق مىيابد در متعلّق امر لحاظ و اعتبار نمود درحالىكه اين اعتبار مستلزم تقدّم شىء بر خودش مىشود .
و تقرير آن چنين است :
تا امر به فعل تعلّق نگيرد اتيانش به قصد امر ممكن نيست پس تقرّب موقوف به توجّه امر مىباشد به اين معنا كه وجود امر بايد قبل از تقرّب باشد حال