متن : المبحث الخامس انّ اطلاق الصّيغة هل يقتضى كون الوجوب توصّليّا ، فيجزى اتيانه مطلقا و لو بدون قصد القربة أو لا ، فلا بدّ من الرّجوع فيما شكّ فى تعبّديّته و توصّليّته الى الاصل .
لا بدّ فى تحقيق ذلك من تمهيد مقدّمات :
ترجمه :
مبحث پنجم
اطلاق صيغه امر آيا مقتضى است كه وجوب توصّلى بوده در نتيجه آوردن آن بطور مطلق و بدون قصد قربت مجزى است يا چنين نمىباشد .
بنابراين در موردى كه نسبت به تعبّدى و توصّلى بودن شىء شكّ كنيم و لازم است باصل رجوع شود بايد بگوئيم در تحقيق اين مسئله از تمهيد چند مقدّمه ناچار و ناگزير هستيم :
تحرير و شرح
وجوب به اعتبارى بر دو قسم است :
1 - وجوب تعبّدى .
2 - وجوب توصّلى .
مقصود از وجوب تعبّدى آنست كه بدون قصد قربت و نيّت تقرّب حاصل نشود همچون وجوبى كه در عبادات مىباشد .
و مراد از وجوب توصّلى صرف لزوم اتيان شىء بوده بدون آنكه حاجتى به قصد قربت باشد مانند وجوب ازاله نجاست از لباس و بدن براى نماز .
پس از ذكر اين مقدّمه كوتاه مىگوييم :
در موردى كه تعبّدى يا توصّلى بودن وجوبى محرز و مشخّص باشد