« اطلق » به امر راجع است و ضمير مجرورى در « عليه » به طلب سافل و مساوى عود كرده و ضمير مستتر در « كان » به اطلاق بازميگردد و مقصود از « بنحو من العناية » اطلاق بنحو مجاز مىباشد .
قوله : و لو كان مستخفضا بجناحه : ضمير در « كان » به عالى راجع بوده و مقصود از عبارت « مستخفضا بجناحه » اينست كه عالى خود را خاضع و خاشع قرار دهد .
قوله : احتمال اعتبار احدهما : ضمير تثنيه به علوّ و استعلاء راجع است .
قوله : و تقبيح الطّالب السّافل : كلمه « تقبيح » مبتداء و خبرش « انّما هو » مىباشد و كلمه « السّافل » صفت است براى « الطّالب » .
قوله : و توبيخه به مثل الخ : ضمير مجرورى در « توبيخه » به طالب سافل راجع بوده و اضافه مصدر به ضمير از قبيل اضافه مصدر به مفعول است و ضمير فاعلى در « توبيخ » به عرف راجع مىباشد .
قوله : انّك لم تأمره : كلمه « لم » مخفّف از « لما » مىباشد و به فارسى يعنى « براى چه » .
قوله : انّما هو على استعلائه : ضمير « هو » به « كلّ واحد من التّقبيح و التّوبيخ » راجع بوده و ضمير مجرورى در « استعلائه » به طالب سافل عود مىكند .
قوله : لا على امره حقيقتا : ضمير در « امره » به طالب سافل راجع است .
قوله : بعد استعلائه : يعنى بعد استعلاء السّافل .
قوله : اطلاق الامر على طلبه : يعنى طلب سافل .
قوله : بحسب ما هو قضيّة استعلائه : ضمير « هو » به ماء موصوله راجع بوده و ضمير مجرورى در « استعلائه » به طالب سافل راجع است .
قوله : و لو كان مستعليا : ضمير در « كان » به سافل راجع است .
قوله : كفاية : فاعل است براى ظرف يعنى « ففى صحّة سلب » به اين معنا كه فاعل است براى متعلّق آنكه استقرّ باشد و تقدير عبارت چنين مىباشد :
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 461
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٦١