قوله : و الايجاز : ايجاز عبارتست از آنكه كلام كوتاه ولى معنا طولانى باشد .
قوله : احتقاره : ضمير مجرورى به محذوف راجع است .
قوله : ما ودّعك ربّك و ما قلى : آيه ( 3 ) از سوره ضحى .
شاهد در « قلى » است كه در اصل « قلاك » بوده منتهى براى آنكه آخر اين آيه با آيه قبلى كه آخرين كلمهاش سجى است مناسب باشد « قلى » گفته شده .
قوله : فان لم تفعلوا و لن تفعلوا : آيه ( 24 ) از سوره بقره .
شاهد در حذف مفعول دو فعل است كه بخاطر ايجاز كلام صورت گرفته .
قوله : كتب اللّه لاغلبنّ انا و رسلى : آيه ( 21 ) از سوره مجادله .
شاهد در حذف مفعول « لاغلبنّ » است كه به منظور تحقير حذف شده است .
قوله : لمن تأهّب : يعنى كسى كه آماده شده .
قوله : كان فسّره ما بعد المنصوب : ضمير منصوب در « فسّره » به النّاصب راجع است .
قوله : كانتهوا خيرا لكم : آيه ( 171 ) از سوره نساء .
المباحث النحوية في شرح البهجة المرضية (شرح سيوطى) (فارسى) — صفحة 858
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٨٥٨