قوله : لو لا ذلك : مشار اليه « ذلك » ضميره او سببه مىباشد
قوله : لعمل فيه : ضمير در « عمل » به فعل او شبهه راجع بوده و در « فيه » به اسم برمىگردد .
قوله : او فى موضعه : يعنى فى موضع الاسم المتقدّم و آن در وقتى است كه اسم مبنى باشد .
قوله : اى محلّه : يعنى محلّ المضمر .
قوله : و اختلف فى ناصبه : ضمير در « ناصبه » به اسم سابق راجع است .
قوله : و تبعهم المصنّف : و ضمير جمع در « تبعهم » به جمهور راجع است .
قوله : على انّه منصوب : ضمير در « انّه » به اسم سابق راجع است .
قوله : موافق لما قد اظهرا لفظا : مانند مثالهائى كه ذكر شد همچون : زيدا ضربته كه زيد منصوب است به عامل مقدّر يعنى « ضربت » كه از نظر لفظ با ضربت مذكور موافق است .
قوله : او معنى : همچون مثال مذكور در صورتى كه عامل مقدّر را « ادّبت » قرار دهيم كه با ضربت از حيث معنا موافق است نه از جهت لفظ .
قوله : بالفعل المذكور بعده : ضمير در « بعده » به اسم سابق راجع است .
قوله : ثم اختلف : يعنى قائلين بقول دوّم با هم اختلاف كردهاند .
قوله : فقيل انّه عامل فى الضمير : ضمير در « انّه » به الفعل المذكور بعده راجع است .
متن : « 257 »
و النّصب حتم إن تلا السّابق ما * يختصّ بالفعل كان و حيثما
تجزيه و تركيب
واو : به معناى استيناف .
النّصب : مبتداء .