( بهترين گفتار من اينستكه مىگويم مىستايم پروردگارم را ) .
شاهد در « انّى » است كه همزهاش را مىتوان به دو وجه خواند زيرا خبر است از « خير القول » و خبر « انّ » نيز « احمد » است كه قول بوده و فاعل هردو « خير القول و احمد » ضمير متكلّم وحده مىباشد .
بايد توجّه داشت كه جواز كسره بنابراين است كه جمله « انّى احمد اللّه » خبر از « خير القول » باشد و جواز فتحه به اين لحاظ است كه تقدير عبارت « خير القول حمد اللّه » مىباشد .
سپس شارح مىگويد :
و همچنين دو وجه جائز است در جائى كه « انّ » در محلّ تعليل واقع شود مانند فرموده حقتعالى :
انّا كنّا ندعوه من قبل انّه هو البرّ الرّحيم .
( بدرستيكه ، از پيش خدا را خوانده و پرستش نموديم ، او بربندهگانش نيكخواه و مهربان است ) .
شاهد در « انّه هو البرّ الرّحيم » بوده كه در موضع تعليل قرار گرفته لذا در همزهاش دو وجه جايز مىباشد .
قوله : كتب ربّكم على نفسه الرّحمة الخ : آيه ( 54 ) از سوره انعام .
قوله : فى كلّ موضع وقعت فيه انّ الخ : ضمير در « فيه » به موضع برمىگردد .
قوله : و خبرها قول الخ : ضمير در « خبرها » به انّ راجع است .
قوله : اذا وقعت فى موضع التّعليل : ضمير در « وقعت » به انّ برمىگردد :
قوله : نحو انّا كنّا ندعوه من قبل الخ : آيه ( 28 ) از سوره طور .
متن : « 183 »
و بعد ذات الكسر تصحب الخبر * لام ابتداء نحو انّى لوزر