جميع مذكورين مىگردد .
مرحوم ابن جنيد در اين رأى مخالف بوده و مىفرماين :
حكم مختص به مردان است يعنى محارب تنها مرد مىتواند باشد زيرا ضمير در آيه شريفه مذكر است و دخول اناث در آن مجاز بوده كه هيچ داعى بر ارتكاب آن وجود ندارد .
شارح ( ره ) در جواب مىفرماين :
اشكال و ايرادى كه در اين استدلال است اينكه :
اوّلا : قبول نداريم ضمير مختص به ذكور باشد .
ثانيا : بفرض تسليم آن دليل تنها آيه نبوده بلكه اخبار بسيار و در اين مقام وارد شده كه الفاظ آنها تعميم داشته بطورى كه ذكور و اناث را شامل مىشوند از جمله :
صحيحه محمّد بن مسلم است كه فرموده :
كسى كه برهنه و ظاهر نمايد سلاح خود را . . . .
و كلمه [ من ] عام بوده و حقيقتا شامل ذكور و اناث مىگردد .
و نيز از كسانى كه با اطلاق مذكور مخالف مىباشند مرحوم شيخ مفيد و شيخ الطائفه هستند ، ايشان شرط كردهاد كه محارب بايد از اهل ريبه و فتنه بوده بطورى كه متهم بفساد باشند .
ولى عموم نصّ اين گفتار را دفع مىنمايد .
تنبيه
مرحوم مصنف در تعريف محارب فرمودند :
محارب به كسى گويند كه سلاحش را برهنه و ظاهر نمايد الخ .
قيد سلاح و اعتبار آن به تبعيّت از خبر است كه در آن اينطور
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 204
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٠٤