بخلاف ما إذا ورثنا الأول من الثاني مما كان قد ورثة الثاني منهفإنه يلزم فرض موت الأول و حياته في حالة واحدة و فيه تكلف . و المعتمد النص .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
دوّمى از آنچه اوّلى از وى به ارث برده ، ارث نمىبرد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود اينست كه وارث دوّم كه ميّت فرضش نموديم در مرتبه دوّم از آنچه اوّلى آن را از وى به ارث برده ارث نمىبرد مثلا زيد و عمرو هردو در دريا غرق شدهاند و زيد داراى 20000 تومان و عمرو واجد 10000 تومان است و بنا گذارديم كه زيد ابتداء و عمرو ثانيا فوت شده حال 20000 تومان زيد به عمرو منتقل مىشود ، پس سرمايه عمرو 30000 تومان ميگردد سپس فرض مىكنيم كه عمرو فوت شده و زيد زنده است حال كلام در اين است كه زيد تنها 10000 تومانى را كه ملك اصلى عمرو است به ارث ميبرد ولى 20000 تومانى را كه از خودش به عمرو منتقل شده ديگر از باب ارث بوى نمىرسد .
پس كلمه [ الثان ] در متن يعنى كسى كه پس از فرض موتش در مرتبه دوّم وارثش فرض نموديم .
سپس شارح ( ره ) مىفرماين :
دليل اينحكم را حضرات دو امر دانستهاند :
اوّل : نصّ و روايتى كه دلالت بر آن دارد .
دوّم : اگر وى از مالى كه تعلّق به خودش داشته و به وارثش منتقل شده ارث ببرد اين امر مستلزم تسلسل بوده كه آن عادتا محال و غير ممكن است و مقصود از محال اينست كه بايد حيات و زنده بودنش را پس
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 274
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٧٤