كرده يعنى در عدد ( 2 ) بايد ضرب نمائيم چه آنكه اين قاعدهاى است در باب مسئله خناثى كه الزاما حاصلضرب فريضه مسئله ذكوريّت در انوثيّت را بايد دو چندان نمود چون همانطورى كه اشارة ذكر گرديد در اين مسئله نصيب هركدام از ذكور و اناث را بايد تنصيف نمود .
و بهر تقدير حاصل عدد بدست آمده ( 12 ) مىشود :
حال اگر خنثى مذكّر باشد از اين ( 12 ) قسمت نصفش كه شش قسمت بوده مال او است و شش قسمت ديگر تعلّق به مذكّر دارد و به فرضى كه مؤنث باشد چهار قسمت از آن مال بوى داده مىشود و مجموع اين دو ( 10 ) شده كه نصفش عدد ( 5 ) بوده و باقى يعنى عدد ( 7 ) مال مذكّر است
قوله : قله مع الذكر خمسة من اثنى عشر : ضمير در [ له ] به خنثى عود مىكند .
قوله : على تقدير ذكوريّته : يعنى ذكوريّت خنثى .
قوله : و هما متباينان : ضمير [ هما ] به دو عدد ( 2 ) و ( 3 ) راجع است .
قوله : ثمّ يضرب المرتفع : مقصود از [ مرتفع ] حاصلضرب ( 2 ) در ( 3 ) يعنى ( 6 ) مىباشد .
قوله : و هو قاعدة مطردّة : ضمير [ هو ] به ضرب المرتفع فى اثنين راجع است .
قوله : و ذلك اثنى عشر : مشاراليه [ ذلك ] ضرب مرتفع در اثنين مىباشد .
قوله : له منها على تقدير الذّكورية : ضمير در [ له ] به خنثى و در [ منها ] به [ اثنى عشر ] بر مىگردد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 215
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢١٥