فرع
اگر با امام عليه السلام نيز يكى از زوج يا زوجه ميّت اجتماع نمود حكم آنست كه نصيب اعلاى آنها را بايد به ايشان داد چنانچه شرحش قبلا گذشت .
سؤال
اينكه گفته شد لازم است ارث ميّت را به نفس امام عليه السلم داده نه بيت المال و آنچه را كه حضرت صلاح و مصلحت بدانند مىتوانند مال را در آن صرف كنند با فعلى كه از مولانا امير المؤمنين عليه السلام نقل شده سازش ندارد چه آنكه منقولست آن حضرت مال را بين فقراء شهرى كه ميّت در آن زندگى مىكرده و نيز به ضعفاء از همسايگانش توزيع مىفرمودهاند و اگر حكم اين بود كه امام عليه السلام مالرا هركجا كه بخواهند صرف نمايند پس مىبايد از امير المؤمنين عليه السلام نيز نقل مىشد .
جواب
اگر چه از حضرت چنين نقل شده ولى فعل حضرت صرفا تبرّع بوده و آن جناب مال خود را با طيب نفس و ميل باطنى بين افراد مذكور توزيع مىفرمودند و بعبارت ديگر :
عمل مذكور صرفا تبرعى از آن وجود مبارك بوده و دليل نيست بر اينكه مصرف مال منحصر در آن باشد .
سپس مىفرماين :
اينكه مرحوم مصنف فرمودند :
و در عصر غيبت لازم است ارث مزبور صرف فقراء و مساكين شهرى كه ميّت در ان زندگى مىنموده بكنند .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 196
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٩٦