قوله : و هو مع ضعف سنده : ضمير [ هو ] به ما روى راجع بوده و چه ضعف آن وقوع كسى است كه نامش در سند حديث برده نشده ، بنابراين مجهول مىباشد .
قوله : لا يدلّ على ثبوته فى غيبته : يعنى ثبوت الحكم فى غيبت الامام عليه السلام چه آنكه روايت مزبور فعل امير المؤمنين عليه السلام را نقل نموده و بفرضى كه روايت حجّت باشد متعرّض حكم عصر حضور بوده و از بيان وظيفه در زمان غيبت ساكت مىباشد .
قوله : و المروى صحيحا عن الباقر و الصادق عليهما السلام : اما روايت صحيح از مولانا الباقر عليه السلام حديثى است كه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج ( 17 ) ص ( 547 ) به اين شرح نقل فرموده است :
محمّد بن يعقوب ، از عدّهاى اصحاب ، از سهل بن زياد و از محمّد بن يحيى ، از احمد بن محمّد جميعا از ابن محبوب ، از علاء ، از محمّد بن مسلم ، از مولانا ابيجعفر عليه السلام قال :
من مات و ليس له وارث من قرابته و لا مولى عتاقه قد ضمن حريرته فماله من الانفال .
و امّا روايت صحيح از مولانا الصادق عليه السلام :
حديثى است كه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج ( 17 ) ص ( 548 ) به اين شرح نقل فرموده :
محمّد بن يعقوب ، از علىّ بن ابراهيم ، از پدرش ، از ابن ابى عمير ، از حمّاد بن عثمان ، از حلبى ، از مولانا الصادق عليه السلام قال :
من مات و ترك دينا فعلينا دينه و الينا عياله و من مات و ترك مالا فلورثته و من مات و ليس له موالى فماله من الانفال .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 199
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٩٩