كه استقرار حيات شرط باشد و در آيه شريفه يعنى :
حرّمت عليكم الميتة و الدّم ، تا آنجائى كه مىفرمايد : الّا ما ذكيتم اشاره به آن مىباشد .
در صحيحة زراره از مولانا الباقر عليه السّلام در تفسير آيه مذكور مىفرماين :
اگر ذبيحهاى را يافتى كه چشمش را حركت مىدهد يا پاهايش را به زمين مىمالد و يا دمش را تكان مىدهد پس ذكاتش را درك نموده لذا مىتوانى از آن تناول نمائى .
و مانند اين حديث است اخبار بسيار ديگر .
مرحوم مصنف در كتاب دروس فرموده :
از مرحوم يحيى بن سعيد نقل شده كه اشتراط استقرار حيات از مذهب شيعه به دور و جزء آن نيست و اين فرموده بسيار نيكو و پسنديده است .
شارح ( ره ) مىفرماين :
اين كلام از مرحوم مصنف بر خلاف حكمى است كه در اينجا فرموده و از نظر ما رأى در كتاب دروس اقوى مىباشد .
و بنابراين نظريه در حيوانى كه مشرف به مردن بوده يا طعمه درّندگان شده و غير اينها شرط است بعد از ذبح از خود حركت نشان دهند اگر چه داراى حيات مستقرّه نيز نباشند .
سپس مىفرماين :
و اگر با حركت خروج خون معتدل را شرط و معتبر بدانيم اولى و بهتر است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 92
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٩٢