قوله : كما يحلّ طعنه كيف اتفق : ضمير در [ طعنه ] به غير ابل راجع بوده و مقصود از [ طعن ] زدن با نيزه مىباشد .
متن :
و لو استدرك الذبح بعد النحر ، أو بالعكس احتمل التحريم ، لاستناد موته إليهما ، و إن كان كل منهما كافيا في الإزهاق لو انفرد و قد حكم المصنف و غيره باشتراط استناد موته إلى الذكاة خاصة و فرعوا عليه أنه لو شرع في الذبح فنزع آخر حشوته معا فميتة
و كذا كل فعل لا تستقر معه الحياة و هذا منه و الاكتفاء بالحركة بعد الفعل المعتبر أو خروج الدم المعتدل كما سيأتي .
فرع
شرح فارسى :
مرحوم شارح مىفرماين :
اگر ذابح بعد از اينكه شتر را نحر نمود آن را ذبح كرد يا پس از ذبح غير شتر آن را نحر بكند محتمل است بگوئيم ذبيحه حرام است زيرا موتش مستند به ذبح و نحر هردو بوده اگر چه هريك از اين دو به تنهائى در ازهاق روح و خروج آن كافى باشند .
مرحوم مصنف و فقهاء ديگر فرمودهاند :
شرط است كه موت حيوان مستند به تذكيهايكه در حلّيت هر حيوان معتبر است بوده يعنى در شتر موت به نحر و در غيرش به ذبح استناد داشته باشد و بر اين حكم فرع ذيل را متفرع ساختهاند :
اگر ذابح شروع در ذبح حيوان كرد و ديگرى در حال مصاحبت و مقارنت ذابح امعاء و احشاء حيوان را از شكمش بيروت كشيد حيوان ميته مىگردد زيرا موتش مستند به ذبح و شكافتن شكم هردو مىباشد چنانچه
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 81
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٨١