حاضر نبودن وسيله ذبح و يا اساسا مفقود و معدوم بودن آن باشد به طورى كه تحقّق آن در خارج نياز به زمان طولانى دارد تا ظرف آن صيّاد آلت ذبح را مثلا آورده يا تهيّه كند فلذا قبل از موفّق شدن به آن حيوان بميرد قطعا حلال نمىباشد .
مؤلّف گويد :
اما در صورت دوّم كه صيّاد ولو با عجله بالاى سر حيوان آمده باشد ولى آن را مرده يافت قطعا حلال و خوردن از گوشتش جايز مىباشد .
قوله : و لو ادرك ذو السّهم : مقصود اين است كه صيّادى كه با سهم و تير صيدد را از پاى درآورده بالاى سر صيد آمده و آن را دريابد .
قوله : او الكلب : يعنى ولو ادرك ذو الكلب .
قوله : مع اسراعه اليه حال الاصابة : ضمير مجرورى در [ اسراعه ] به صيّاد و در [ اليه ] به صيد راجع است و مقصود از [ حال الاصابة ] اصابه تير يا سگ به حيوان صيد شده مىباشد .
قوله : و حيوته مستقرّة : اين جمله حاليّه مىباشد .
قوله : ذكّاه : ضمير فاعلى به صيّاد و ضمير مفعولى بصيد راجع است و مقصود از اين جمله خبريّه انشاء و وجوب مىباشد يعنى فيجب على الصيّاد تذكية الصّيد .
قوله : و الّا يسرع او لم يذكه حرم : ضمير فاعلى در [ يسرع ] و [ يذكه ] به صيّاد راجع است و حاصل مراد اين است كه اگر صياد در بالا سر حيوان آمدن و دريافتنش سرعت نكرد بلكه پس از اصابت تير يا سگ به آن با آرامش و بدون عجله نزد حيوان حاضر شد يا بفرض عجله كردن وقتى بالاى سر حيوان رسيد فورا اقدام به تذكيه و ذبحش نكرد و آن را به
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 44
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٤