نحو و ذكاة سمك و نظير آن از عنوان ذبح خارجند .
ولى مسوّغ و مصحّح اين تغليب استعمال مجازى است چه آنكه تغليب مزبور از باب تجوّز در برخى از افراد يا اشهر مصاديق مىباشد به اين معنا كه ذبح اشهر مصاديق تذكيه بوده از اينرو آن را عنوان قرار داده و از اطلاقش جميع اراده گرديده است .
امّا در عين حال اگر ايشان عنوان بحث را [ ذكاة ] قرار مىدادند چنانچه در كتاب دروس اينطور فرموده بملاحظه شمول و عدمش نسبت به جميع افراد و تمام مصاديق بهتر بود .
قوله : غلّب العنوان عليها : ضمير فاعلى در [ غلّب ] به مرحوم مصنف راجعست و ضمير در [ عليها ] به [ ذباحه ] عود مىكند و مقصود اين است كه مرحوم مصنف عنوان بحث را ذباحه قرار داد و مدار تغليب را بر آن استوار فرمود .
قوله : مع كونها اخصّ الخ : يعنى كون الذّباحة اخصّ ممّا يبحث عنه فى هذا الفصل .
و مقصود از [ اخصّ ] اين است كه ذباحه يكى از مصاديق و افرادى است كه در اين فصل از آن بحث مىشود و چون بين افراد تضاد و قسيميّت مىباشد لاجرم در عنوان ذباحه ساير افراد همچون نحر و ذكات داخل نيستند .
قوله : خارج عنها : ضمير در [ عنها ] به ذباحه راجعست .
قوله : تجوّزا : نصب آن از باب اين است كه مفعول له براى [ غلّب ] مىباشد .
قوله : او اشهرها : يعنى ذباحه اشهر افراد مىباشد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 47
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٧