فرع
اگر شخصى جهت راه رفتن يا دويدن و يا تحصيل زاد و توشه از حرام نسبت به زمان ديگر محتاج به استفاده از آن يا ذخيره كردنش باشد اين امر جايز مىباشد چه آنكه استفاده از حرام به اين مقدار از مصاديق سدّ رمق محسوب مىشود .
بنابراين خوف از مرض كه در سابق از مجوّزات تناول حرام شمرده شد صرفا اختصاص به مرضى پيدا مىكند كه منجر به تلف گردد ولو آنكه خوف در مرحله ظن باشد نه آنكه هر مرضى را بتوان مجوّز تناول حرام دانست .
يا مىتوان ادّعاء كرد كه تناول حرام اختصاص به تناول غذائى پيدا مىكند كه ضرورى و موجب سدّ رمق مىباشد نه جهت رفع مرض باشد .
البته اين كلام اولى و سزاوارتر از اوّل مىباشد .
قوله : و هو بقية الروح : ضمير [ هو ] به رمق راجعست .
قوله : مع الغنى عنه : ضمير در [ عنه ] به شبع راجع است .
قوله : و لو احتاج اليه : ضمير در [ اليه ] به تناول محرّم راجعست .
قوله : او الى التردد منه : ضمير در [ منه ] بمحرّم عود مىكند .
قوله : و هو حينئذ : ضمير [ هو ] به محرّم راجع بوده و مقصود از [ حينئذ ] حين جواز التردّد من الحرام لوقت آخر مىباشد .
قوله : و على هذا : مشاراليه [ هذا ] جواز تردّد از محرّم مىباشد
قوله : او يخصّ هذا بتناوله للغذاء : مشاراليه [ هذا ] جواز تناول محرّم بوده و ضمير در [ تناوله ] به مضطر راجعست .
قوله : و هو اولى : ضمير [ هو ] به تخصيص دوّم راجعست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 383
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٨٣