تعقّل و طريق سعادت را بيابيد .
پس طبق دلالت آيه شريفه از بيوت اشخاصيكه در آيه مذكور هستند مىتوان تناول نمود اعمّ از آنكه صاحبان بيوت حاضر بوده يا غائب باشند .
متن :
إلا مع علم الكراهة و لو بالقرائن الحالية بحيث تثمر الظن الغالب بالكراهة ، فإن ذلك كاف في هذا و نظائره ، و يطلق عليه العلم كثيرا .
و لا فرق بين ما يخشى فساده في هذه البيوت ، و غيره ، و لا بين دخوله بإذنه ، و عدمه . عملا بإطلاق الآية ، خلافا لابن إدريس فيهما .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
مشمولين آيه در صورتى مىتوانند بدون گرفتن اجازه از مال افراد مذكور در آيه استفاده كنند كه علم به كراهت صاحبان مال نداشته باشند چه آنكه در صورت مزبور تصرّف ايشان نيز حرام است .
شارح ( ره ) مىفرماين :
لازم نيست علم قطعى به عدم رضايت پيدا شود بلكه از طريق قرائن حاليّه نيز اگر ظن غالب به ناخرسند بودن صاحبان مال نيز حاصل شود كافى بوده و موجب حرمت تصرّف مىگردد چه آنكه در امثال اين موارد و اشباه آنها وجود و حصول ظن كفايت مىكند و مقصود مرحوم مصنف از علم نيز همين است زيرا اطلاق علم بر ظن مزبور بسيار بوده و در بين حضرات رواج و شيوع كامل دارد .
تنبيه
لازم بتذكر و تنبيه است كه در جواز استفاده از بيوت افراد مذكور در آيه فرقى نيست كه استفادهكننده مالى را كه خوف فسادش را دارد
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 351
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٥١