موجب حلال بودن صيد مىباشد كه سه شرط ديگر بشرح ذيل حاصل باشد :
الف : آنكه صيّاد بسم اللّه گفته باشد .
ب : آنكه صيّاد قصدش از انداختن تير يا زدن شمشير مثلا صيد حيوان باشد .
ج : آنكه صيّاد مسلمان باشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
تسميه يعنى بسم اللّه را صياد چه در وقت انداختن تير گفته و چه بعد از آن و قبل از برخورد صيد بگويد در هردو صورت مجزى و كافى مىباشد .
حال اگر تسميه را عمدا يا سهوا يا از روى جهل به مسئله ترك نمود حكمش همان است كه قبلا ذكر نموديم يعنى در صورت ترك عمدى صيد حرام بوده و در فرض سهو و نسيان اگر پيش از اصابت تير ملتفت نشد حلال است و در غير اين صورت بايد آن را استدراك نمايد اگر چه مقارن با اصابت تير به حيوان باشد .
و امّا اگر ترك آن از روى جهل باشد در آن دو احتمال است :
الف : آنكه ملحق به عامد بوده و حيوان حرام باشد .
ب : آنكه به صورت نسيان ملحق گردد .
سپس در ذيل [ و القصد ] مىفرماين :
يعنى صيّاد قصد به صيدد نمودن داشته باشد ، بنابراين اگر تير از دستش در رفت و بدون قصد به حيوان خورده و آن را كشت يا قصد داشت ولى نه براى صيد و اتّفاقا تير حيوان را كشت يا قصد خوكى را نمود ولى
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 35
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٥