قوله : او بعده قبل الاصابة : ضمير در [ بعده ] برمى راجعست
قوله : و لو تركها عمدا او سهوا : ضمير فاعلى در [ تركها ] بصيّاد راجع بوده و ضمير مفعولى به تسميه عود مىكند .
قوله : فلو وقع السّهم من يده : يعنى تير آماده بود ولى بدون قصد از دستش رها شد مثل اينكه قبل از قصد نمودن دستش از زه كمان لغزيد و تير بواسطه حركت زه از چلّه بدر رفت .
قوله : فقتله : يعنى قتل السّهم الصّيد .
قوله : او قصد الرّمى لاله : يعنى قصد تير انداختن را داشت ولى نه براى صيد .
قوله : فقتله : يعنى تير صيدى را كشت .
قوله : او ظنّه خنزيرا فبان ظبيا : ضمير فاعلى در [ ظنّه ] بصيّاد و ضمير مفعولى به ظبى راجع است .
قوله : قصد عينه : يعنى عين صيد .
قوله : او حكمه : يعنى كسى كه در حكم رامى است همچون شمشيرزن .
قوله : موته بالجرح : ضمير در [ موته ] به صيدى راجعست كه با آلات مذكور مجروح شده .
قوله : و ان لا يغيب عنه : ضمير در [ لا يغيب ] به صيد و در [ عنه ] به صيّاد راجع است .
متن :
و لو اشترك فيه آلتا مسلم و كافر أو قاصد و غيره ، أو مسم ، و غيره . و بالجملة فآلة جامع للشرائط ، و غيره لم يحل إلا أن يعلم أن جرح المسلم و من بحكمه
أو كلبه لو كانت الآلة
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 37
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٧