بإصابة النجس لها مطلقا و توهم طهارة محلها ، و ما لا يصيبه الماء منها بسبب إصابته لبعضها
في غاية البعد .
شرح فارسى :
مرحوم شارح مىفرماين :
آنچه درباره مايعات متنجّس ذكر نموده و گفتيم با ملاقات آب تا مادامى كه به حقيقت خود باقى هستند پاك نمىشوند در صورتى است كه آنها را در آب كثير قرار دهند .
امّا اگر بدون اينكه مايعات را از محلّ خود حركت دهند آب كثير را به آنها وصل كنند پس در پاك نشدن و عدم حصول تطهير اظهر بوده و پيش از استيلاء آب بر تمام اجزاء آنها بطريق اولى مىتوان گفت كه پاك نمىشوند زيرا كمترين چيزيى كه مىتوان در اينفرض گفت اينستكه :
ظرف و محلى كه مايعات ياد شده در آن قرار دارند به واسطه نرسيدن آب مطلق به آن متنجّس مىباشد قهرا مايعى هم كه در آن واقع شده بواسطه اتّصالى كه به ان دارد متنجّس مىباشد و در آن فرقى نيست كه مايع مزبور زياد بوده يا كم باشد زيرا شأن اين مايعات آن است كه به واسطه اصابت نجس با آنها متنجّس شوند چه مقدارشان زياد بوده و چه كم باشد .
و اين توهّم كه ظرف و محلّى كه مايعات متنجّس در آن واقعند و همچنين مقدارى كه آب مطلق به آن نرسيده به صرف اصابت آب با مقدار ديگر پاك مىگردند در نهايت بعد از واقع مىباشد و كلامى است كه دليل مساعد با آن نيست .
قوله : امّا لو وصل الماء بها و هى فى محلّها : ضمائر مؤنّث به
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 329
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٢٩