است مشتمل بر اين شير .
قوله : فى جوف السّخلة : سخله اولاد چهارپايان را گويند كه در اينجا مقصود از آن بزغاله است .
قوله : فيكون من جملة ما لا تحله الحيوة : ضمير در [ يكون ] به انفحه راجع است يعنى وقتى انفحه را نفس شير درون شكنبه دانستيم قهرا از اشيائى است كه روحدار نمىباشد .
قوله : و فى الصّحاح : صاحب آن جوهرى است .
قوله : كرش الحمل او الجدى : [ كرش ] يعنى شكنبه و كلمه [ حمل ] بفتح حاء و ميم برّه را گويند .
قوله : و قريب منه : ضمير در [ منه ] به كلام صاحب صحاح راجع است .
قوله : ما فى الجمهرة : صاحب آن ابن دريد مىباشد .
قوله : و على هذا : يعنى و بنابر اينكه انفحه نفس شكنبه حيوان باشد .
قوله : فهى مستثناة ممّا تحلّه الحيوة : ضمير [ هى ] به انفحه راجع است .
قوله : و على الاوّل : كه تفسير قاموس بوده و طبق آن انفحه شير درون شكنبه باشد .
قوله : و ان لاصق الجلد الميّت : ضمير در [ لاصق ] بلبن راجع است و مقصود از [ جلد ميت ] پوست شكنبه بوده كه شير در داخل آن مىباشد .
قوله : للنّص : مقصود روايتى است كه مرحوم صاحب وسائل آن را
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 275
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٧٥