آنچه از اشياء دهگانه تا به اينجا ذكر شد يعنى : پشم ، موى ، كرك پر ، شاخ ، ناخن ، سمّ و دندان از حيث استعمال حلال بوده و استثناءشان به اين لحاظ است و امّا از جهت خوردن پس ظاهرا آنچه از آنها براى بدن مضرّ نيست خوردنش نيز حلال و استثناء شده زيرا اصل اباحه و حلّيت است و مىتوان از اطلاق عبارت مرحوم مصنف نيز اين معنا را استفاده كرده و كلامش را بر اينمعنا دال قرار داد چنانچه عبارت بعدى متن يعنى [ و البيض الخ ] نيز قرينه بر آن مىباشد چه آنكه تخم يا انفحه مصرف خوراكى دارند و حكم به حلّيت بطور مطلق شاهد بر جواز تناول آنها مىباشد و وقتى استثناء ايندو به منظور جواز اكل و تناول باشد وحدت سياق مقتضى است كه آن اشياء ديگر نيز در صورت عدم اضرار به بدن تناولشان جايز بوده همانطورى كه مصرفشان مباح مىباشد .
قوله : و تحلّ منها : ضمير در [ منها ] به ميته راجعست .
قوله : متفق عليها : ضمير در [ عليها ] به عشرة راجعست .
قوله : مختلف فيه : ضمير در [ فيه ] به حادى عشر عود مىكند .
قوله : فان جزّ فهو طاهر : كلمه [ جزّ ] به صيغه مجهول يعنى چيده شود و ضمير نائب فاعلى آن به [ ريش ] راجعست .
قوله : و ان قلع غسل اصله : كلمه [ قلع ] و [ غسّل ] هردو به صيغه مجهول مىباشند ، ضمير فاعلى در [ قلع ] بريش راجع بوده و ضمير مجرورى در [ اصله ] نيز به آن عائد است .
قوله : لاتّصاله برطوبتها : ضمير در [ لاتّصاله ] به اصل و در [ برطوبتها ] به ميته عود مىكند .
قوله : قرن : بفتح قاف و سكون راء يعنى شاخ .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 269
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٦٩