شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود از حرمت ميته ، هم حرام بودن تناول آن بوده و هم عدم مشروعيت استعمال آن مىباشد يعنى از ميته و اجزاء آن نه جايز است كسى بخورد و نه مشروع استكه مورد استعمال قرار داده و در رفع حوائج آن را به كار برد .
و امّا اشيائى كه از اين حكم استثناء شده و طبق فرموده مصنف ده تا چيز است بايد بگوئيم :
اين ده چيز مورد اتّفاق و اجماع حضرات بوده و بعلاوه آن يكچيز ديگر مورد اختلاف است كه برخى به حلّيت آن قائل و گروهى آن را حرام مىدانند .
سپس در دنبال [ ريش ] يعنى پر مىفرماين :
اگر پر را از بدن ميته بچينند طاهر و پاك است و در صورتى كه بكنند بيخ آن را كه به ميته متّصل است بايد آب بكشند زيرا به رطوبت بدن ميته اتّصال داشته و متنجّس مىباشد .
ولى در تعقيب [ و السن ] مىافزايند :
يكى ديگر از اشياء حلال از ميته استخوان است و آن را مصنف ( ره ) ذكر نفرمود در حالى كه آوردنش لازم مىباشد و به نظر مىرسد كه اگر بجاى [ سن ] استخوان را مىفرمود اولى و سزاوارتر بود چه آنكه استخوان اعمّ از سن است مشروط به اينكه در عبارت دنبال هم آورده نشوند و باصطلاح اذا اجتمعا افترقا و اذا افترقا اجتمعا همانطورى كه برخى از كلمات اين چنين هستند نظير فقير و مسكين .
سپس مىفرماين :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 268
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٦٨