و قريب منها حسنة حفص و في معناهما روايات أخر ضعيفة .
حكم برخى از حشرات
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
زنابير و ذباب و مجثّمه و آن حيوانى است كه بعنوان هدف براى زدن تيز مورد استفاده قرار داده شده و با تيرها آن را زده تا بدين وسيله ميميردد و نيز مصبوره و آن حيوانى است كه ابتداء آن را مجروح كرده و سپس حبسش نموده تا بميرد و همچنين جلّال و آن حيوانى است كه صرفا غذايش از قاذورات انسان بوده جملگى حرام مىباشد منتهى حرمت جلّال تا وقتى است كه على الاقوى استبراء شود .
شارح ( ره ) مىفرماين :
[ زنابير ] جمع [ زنبور ] به ضمّ زاء بوده و مقصود از آن هردو نوعش يعنى سرخ و زرد مىباشد و كلمه [ ذباب ] بضمّ ذال و مفرد آن [ ذبابه ] كه آن نيز به ضمّ باء است بوده و جمع كثره آن [ ذبان ] بكسر ذال و نون آخر مىباشد .
و [ مجثّمه ] بتشديد ثاء سه نقطه مكسوره مىباشد .
سپس مرحوم شارح در دنبال تفسير [ مصبوره ] مىفرماين :
جهت موت اين حيوان همان حبس و صبر آن مىباشد .
پس از آن مىافزايند :
تحريم ايندو حيوان اخير يعنى [ مجثّمه ] و [ مصبوره ] واضح بوده زيرا با اينكه تذكيه ايشان امكان داشته آنها را تذكيه نكرده و بدون مراعات اين جهت مردهاند پس بدين ترتيب وجهى براى حلّيتشان به نظر نميرسد