كافر باشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
اخذ ملخ كه گفته شد تذكيه آن محسوب مىشود منحصر نيست به اين كه با دست صورت گيرد بلكه اگر با آلت و وسيلهاى هم باشد كفايت مىكند و سپس در ذيل [ و لو كان الآخذ كافرا ] مىفرماين :
مشروط به اينكه مسلمانى آن را مشاهده نمايد همانطورى كه در ماهى گفته شد .
و فرموده ابن زهره در اينجا همان است كه در ماهى از ايشان گذشت يعنى وى از صيد غير مسلمان بطور مطلق منع فرموده اعمّ از اينكه مسلمان آن را مشاهده نموده يا چنين نباشد .
قوله : اخذه حيّا : ضمير مجرورى در [ اخذه ] به جراد عود مىكند
قوله : و لو كان الآخذ له كافرا : ضمير در [ له ] بجراد عود مىكند .
قوله : اذا كان شاهده المسلم : ضمير منصوبى در [ شاهده ] به كافر عود مىكند .
قوله : كقوله فى السّمك : ضمير در [ كقوله ] بابن زهره ( ره ) راجع است .
متن :
إذا استقل بالطيران و إلا لم يحل ، و حيث اعتبر في تذكيته أخذه حيا .
فلو أحرقه قبل أخذه حرم ، و كذا لو مات في الصحراء ، أو في الماء قبل أخذه و إن أدركه بنظره ، و يباح أكله حيا و بما فيه كالسمك و لا يحل الدبا بفتح الدال مقصورا و هو الجراد قبل أن يطير و إن ظهر جناحه جمع دباة بالفتح أيضا .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 148
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٤٨