صيد ملاحظه و اعتبار شدهاند از جمله :
تسميه ، يعنى گفتن بسم اللّه چه آنكه بر مرسل و فرستنده سگ لازم است اين عبارت را در وقت فرستادن سگ بگويد ، لذا اگر آن را عمدا ترك كند تناول از صيد حرام است و اگر از روى فراموشى آن را ترك نمايد در صورتى كه قبل از اصابت سگ به صيد متذكّر ان نشود صيد برايش حلال بوده و در غير اين صورت موقع التفات و تذكّر استدراك آن واجب و لازم است ولو همزمان با اصابت سگ با صيد .
فرع
اگر مرسل كلب بواسطه جهل بوجوب تسميه آن را ترك نمود پس در الحاقش بعامد و حرام بودن صيدد يا الحاقش به ناسى و خلال بودن آن دو وجه و احتمال است :
امّا الحاقش به عامد بخاطر آن است كه وى در ترك تسميه عامد محسوب مىشود اگر چه منشأ آن جهل باشد .
و امّا الحاقش به ناسى : جهتش آن است كه حديث شريف النّاس فى سعة ممّا لا يعلمون شاملش مىشود يعنى مردم اگر بواسطه عدم علم امرى را مرتكب شده يا ترك نمودند در توسعه مىباشند و اثرى بر فعل يا تركشان مترتّب نيست .
مرحوم مصنف در برخى از حواشى خود وى را به ناسى ملحق فرموده .
قوله : و يجب مع ذلك : مشاراليه [ ذلك ] معلّم بودن سگ مىباشد .
قوله : عند ارساله الكلب : ضمير در [ ارساله ] بمرسل عود مىكند .
قوله : فلو تركها عمدا حرم : ضمير فاعلى در [ تركها ] به مرسل
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 14
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٤