حسنة الحلبي
إنما صيد الحيتان أخذه
، و هي للحصر .
و روي علي بن جعفر عن أخيه موسى بن جعفر عليهما السلام قال
سألته عن سمكة وثبت من نهر فوقعت على الجد من النهر فماتت هل يصلح أكلها ؟ فقال : إن أخذتها قبل أن تموت ثم ماتت فكلها ، و إن ماتت قبل أن تأخذها فلا تأكلها
. شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
اگر ماهى از آب به بالا پريد و صيّاد آن را روى هوا گرفت و به بيرون از آب آورد يا ماهى خود بواسطه پرش در خارج آب قرار گرفت و صيّاد در حالى كه ماهى زنده بود آن را گرفت و در خارج آب جان داد حلال مىباشد .
و در حلّيت آن مجرّد نظر كردن صيّاد كافى نيست .
شارح ( ره ) مىفرماين :
يعنى كفايت نميكند صيّاد ببيند ماهى در حال زنده بودن به بيرون آب افتاد و پس از آن مرد و اين اصح القولين در مسئله مىباشد و دليل آن دو روايت است كه در اين باب نقل شده :
الف : فرموده امام صادق عليه السّلام در روايت حسنه حلبى كه فرمودند :
اين است و جز اين نيست كه صيد و تذكيه ماهيان اخذ و گرفتن آنها است .
كلمه [ انّما ] كه به فارسى به معناى [ اينست و جز اين نيست ] بوده براى حصر مىباشد بنابراين معناى كلام مذبور اينست كه فقط گرفتن و اخذ موجب تذكيه و حلّيت مىباشد و غير آن هرچه باشد از نظر شرع اعتبارى ندارد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 129
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٢٩