بيرونش نياورده باشند كفايت مىكند چنانچه مرحوم مصنف در متن بعدى به آن تنبيه فرموده است .
قوله : و فيه مسائل : ضمير در [ فيه ] بفصل ثالث راجعست .
قوله : ذكاة السمك المأكول اخراجه الخ : كلمه [ ذكاة ] مبتداء بوده و [ المأكول ] صفت [ السّمك ] و [ اخراجه ] خبر مىباشد .
قوله : بل اثبات اليد عليه خارج الماء حيّا : ضمير در [ عليه ] به سمك راجع است .
اين عبارت از مرحوم شارح به اين منظور ايراد شده استكه بفرمايند تعبير متن وافى و كافى نبوده از اينرو شامل فرضى كه ماهى خود از آب به بيرون پرش كند و شخص در خارج آب آن را بگيرد نمىشود در حالى كه اين فرض نيز از مصاديق تذكيه ماهى محسوب مىشود لذا براى شمول آن بهتر است در تذكيه ماهى گفته شود :
تذكيه ماهى عبارت است از اثبات يد بر آن در خارج آب در حالى كه زنده بوده اگر چه صاحب يد خود آن را از آب بيرون نياورده باشد .
قوله : و ان لم يخرجه منه : ضمير فاعلى در [ يخرجه ] به صاحب يد راجع بوده و ضمير مفعولى به سمك و ضمير مجرورى در [ منه ] بماء عود مىكند .
قوله : كما نبّه عليه قوله : ضمير در [ عليه ] به فرضيكه شارح ( ره ) فرمودهاند راجع بوده و ضمير در [ قوله ] بمرحوم مصنف عود مىكند .
متن :
و لو
وثب فأخرجه حيا ، أو صار خارج الماء بنفسه فأخذه حيا حل و لا يكفي في حله نظره قد خرج من الماء حيا ثم مات على أصح القولين ، لقول أبي عبد اللَّه عليه السلام في
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 128
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٢٨