قوله : و كلاهما حسن : مقصود از [ كلاهما ] ربط اخفاف تا آباط و بستن دست چپ از سمّ تا زانو مىباشد .
قوله : و اطلقت ارجلها : ضمائر مؤنث به ابل راجع هستند .
متن :
و البقر تعقل يداه و رجلاه و يطلق ذنبه ، و الغنم تربط يداه و رجل واحدة و تطلق الأخرى و يمسك صوفه ، و شعره ، و وبره حتى يبرد و في رواية حمران بن أعين
إن كان من الغنم فأمسك صوفه ، أو شعره : و لا تمسكن يدا و لا رجلا
و الأشهر الأول .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
مستحب است در وقت ذبح دو دست گاو و دو پايش را بسته و دمش را آزاد بگذارند و در ذبح گوسفند مستحبّست دو دست و يك پايش را بسته و پاى ديگرش را آزاد گذارده و پشم و موى و كركش را نگاهداشته تا بدن حيوان سرد شود .
شارح ( ره ) مىفرماين :
و در روايت حمران بن اعين آمده : اگر مذبوح از جنس گوسفند بود پس پشم يا مويش را نگاهدار و هرگز دست و پايش را مربوط نكرده و بهم نبندى .
ولى اشهر همان نحوه اوّل است كه دست و پاى گوسفند را به نحوى كه مرحوم مصنف فرمود بهم ببندند .
قوله : تعقل يداه : يعنى دو دست بقر را مىبندند .
قوله : و يطلق ذنبه : يعنى دمش را آزاد مىگذارند .
قوله : و الغنم تربط يداه : كلمه [ تربط ] به صيغه مجهول بوده يعنى بسته مىشود و كلمه [ يداه ] نائب فاعل براى آن مىباشد و ضمير مجرورى
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 100
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٠٠