كه اگر ساكن غرضش از سكنى حاصل شده باشد و معذلك بخواهد در آن توقّف كند بتوان با زور و قهر وى را از آن اخراج نمود و اين احتمال را در صورتى كه ساكن در مدرسه اشتغال به تحصيل علم را ترك كرده باشد تقويت فرموده اگر چه واقف تشاغل به علم را بطور صريح و خاص شرط نكرده باشد چه آنكه اساسا مدرسه براى تحصيل علم و اشتغال به آن وضع شده و پرواضح است كه چنين مكانى نيازى به شرط و تصريح به آن ندارد .
قوله : و منها المدرسه و الرّباط : ضمير در [ منها ] بمشتركات راجع است .
قوله : فمن سكن بيتا منهما : كلمه [ بيت ] يعنى اطاق و ضمير در [ منهما ] به مدرسه و رباط عود مىكند .
قوله : بان يكون متّصفا بالوصف المعتبر : ضمير در [ يكون ] به [ من سكن ] راجع است .
قوله : امّا فى اصله : يعنى اصل استحقاق .
قوله : بان يكون مشتغلا بالعلم : ضمير در [ يكون ] به ساكن راجع است .
قوله : بان تكون موقوفة : ضمير در [ تكون ] بمدرسه راجعست .
قوله : و يتّصف السّاكن به : ضمير در [ به ] بكلّ واحد من الامور مذكوره راجع است .
قوله : فهو احق به : ضمير [ هو ] به ساكن راجع بوده و ضمير در [ به ] به بيت راجعست .
قوله : و ان تطاولت المدّة : كلمه [ تطاولت ] يعنى به درازا بكشد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 450
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٥٠