قوله : فمن سبق الى مكان منه : يعنى من المسجد .
قوله : فهو اولى به : ضمير [ هو ] به [ من موصوله ] راجع است و ضمير در [ به ] به مكان عود مىكند .
قوله : مادام باقيا فيه : ضمير در [ مادام ] به من موصوله عود كرده و ضمير در [ فيه ] به مكان راجع است .
قوله : فلو فارق و لو لحاجة : ضمير در [ فارق ] به من موصوله راجع است .
قوله : بطل حقّه : ضمير در [ حقّه ] به من موصوله راجعست .
قوله : و ان كان ناويا للعود : ضمير در [ كان ] به من موصوله راجع است .
قوله : الّا ان يكون رحله الخ : ضمير در [ رحله ] به من موصوله راجعست .
قوله : و هو شئ من امتعته : ضمير [ هو ] به رحل و در [ امتعته ] به من موصوله راجعست .
قوله : و لو سبحته : كلمه [ سبحه ] بضمّ سين وسيلهاى است كه با آن ذكر مىگويند تسبيح .
قوله : و ما يشدّ به وسطه : ضمير در [ به ] بماء موصوله راجع بوده و مقصود از [ وسطه ] كمر بوده بنابراين مقصود از اين كلمه كمربند يا شال كمر مىباشد .
قوله : و خفه : اين كلمه معطوف است به [ وسطه ] يعنى : و ما يشدّ به خفه ، كه مراد بند كفش باشد .
قوله : و مع ذلك ينوى العود : مشاراليه [ ذلك ] بقاء رحل بوده
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 434
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٣٤