نمود ولو بخاطر حاجت و امر ضرورى از قبيل تجديد طهارت يا ازاله نجاست باشد حقّش باطل مىگردد اگر چه قصدش مراجعت به مكان اشغال شده باشد مگر در صورتى كه از خودش در مكان مزبور رحلى باقى گذارده باشد .
و مقصود از [ رحل ] متاعى از امتعه مىباشد اگر چه تسبيه يا شال كمر يا مثلا بند كفشش را بجاى گذارد البته مشروط به اينكه علاوه بر گذاردن رحل نيّت مراجعت به مكان را نيز داشته باشد .
بنابراين اگر از مكان خود مفارقت كرد ولى نه به قصد مراجعت به آن حقّش ساقط شده اگر چه رحلش در مكان باقى باشد .
شرط مراجعت را بسيارى از فقهاء اعتبار ننموده و آن را ذكر نكردهاند در حالى كه لحاظ و ذكرش نيكو و بجا است چه آنكه نشستن در مكان افاده اولويت مىكند و وقتى شخص از آن بنيّت رفع اولويّت مفارقت كرد اولويّتش زائل شده و بدين ترتيب حقّ وى ساقط مىشود و رحل به تنهائى نقشى در استحقاق شخص ندارد مگر آنكه با نيّت مراجعت ضميمه و همراه گردد
سپس مىفرماين :
ولى در عين حال محتمل است بگوئيم :
رحل به تنهائى در بقاء حقّ شخص كافى بوده و نيازى بنيّت مراجعت ندارد زيرا نصّ و فتواى مشهور كه بقاء رحل را در حفظ حقّ اعتبار و شرط نمودهاند مطلق مىباشند و در آن نامى از نيّت برده نشده پس مقتضاى اطلاق عدم اعتبار شرط دوّم يعنى نيّت مراجعت مىباشد .
قوله : فمنها المسجد : ضمير در [ منها ] بمشتركات عود مىكند .
قوله : و فى معناه المشهور : ضمير در [ معناه ] به مسجد راجعست
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 433
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٣٣