را در جانب راست و ديگرى را در طرف چپ حيوان قرار دهند و جمع آن [ اشظّه ] مىباشد .
و [ حبل ] يعنى ريسمان .
و [ وتد ] بكسر تاء ميخ را گويند .
و [ عقال ] بكسر عين ريسمانى باشد كه با آن دستهاى شتر را ميبندند
بعضى از فقهاء فرمودهاند : التقاط برخى از اين اشياء حرام است زيرا از اخذ آنها نهى شدهايم .
قوله : و هى المطهرة به ايضا : ضمير در [ به ] بكسر راجع بوده و كلمه [ ايضا ] اشاره است به اينكه لقظ مطهره نيز همچون [ اداوه ] حرف اوّلش مكسور مىباشد .
قوله : لانّ المطروح منه : ضمير در [ منه ] به جلد راجعست .
قوله : تدلّ على ذكاته : ضمير در [ تدلّ ] به امارات راجع بوده و ضمير مجرورى در [ ذكاته ] به جلد راجعست .
قوله : التعويل عليها : ضمير در [ عليها ] به امارات عود مىكند .
قوله : و ذكره هنا مطلقا : ضمير مجرورى در [ ذكره ] بنعل راجع بوده و اضافه [ ذكر ] به ضمير از قبيل اضافه مصدر به مفعول است و ضمير فاعلى به مصنف ( ره ) راجع مىباشد و مقصود از [ مطلقا ] اينستكه مقيّد به [ غير جلد ] نيست .
قوله : تبعا للرّواية : مقصود روايتى استكه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج ( 17 ) ص ( 363 ) به اين شرح نقل فرموده :
محمّد بن الحسن باسنادش از حسين بن سعيد ، از قاسم بن محمّد از ابان بن عثمان ، از عبد الرّحمن بن ابى عبد اللّه قال : سئلت ابا
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 277
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٧٧