عين را طالب بود على الاقوى ملتقط با ارش موظّف است عين را بدهد .
قوله : و يضمن لو ظهر المالك : ضمير در [ يضمن ] به ملتقط راجعست .
قوله : فيهما : ضمير تثنيه به صورت دادن صدقه و فرض تملّك راجعست .
قوله : فى الثّانى مطلقا : مقصود از [ ثانى ] فرض تملّك بوده و مقصود از [ مطلقا ] اين است كه مالك به تملّكش رضايت داده يا راضى نباشد .
مؤلّف گويد :
مقصود از فرضى كه مالك به تملّك وى راضى باشد اين استكه وقتى مالك ظاهر شد و ملتقط بوى عرضه داشت كه مال را تملّك كردهام او گفت به اين تملّكى كه بدنبالش ضمان مىباشد راضى بوده و كار خوبى نمودهاى .
و مراد از صورتى كه مالك از تملّك وى اظهار نارضايتى نمايد اين است كه وقتى ملتقط تملّك را عرضه داشت وى با كمال كراهت خاطر از آن بيزارى جسته و كار وى را تخطئه نمود .
قوله : و فى الاوّل اذا لم يرض : مقصود از [ الاوّل ] صورتيستكه ملتقط مال را صدقه بدهد .
قوله : و لو وجد العين باقية : ضمير در [ وجد ] به مالك راجعست
قوله : ففى تعيين رجوعه بها : ضمير در [ رجوعه ] به مالك و در [ بها ] به عين عود مىكند .
قوله : لو طلبها : ضمير فاعلى به مالك و ضمير مفعولى به عين راجع است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 262
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٦٢