قوله : او نبذه ثمّ عاد الى أخذه : ضمير فاعلى در [ نبذه ] به غير ملتقط و ضمير مفعولى به لقيط و در [ عاد ] نيز به غير ملتقط و در [ أخذه ] به لقيط راجعست .
قوله : نعم لو لم يعلم كونه ملتقطا : كلمه [ لم يعلم ] به صيغه مجهول بوده و [ كونه ] نائب فاعل آن و ضمير مجرورى در [ كونه ] به ملتقط راجعست .
قوله : و لا صرّح ببنوّته : ضمير در [ صرّح ] بملتقط و ضمير مجرورى در [ بنوّته ] به لقيط عود مىكند .
قوله : فادعاه غيره : ضمير منصوبى در [ ادّعاه ] به كونه ابنا و در [ غيره ] به ملتقط عود مىكند .
قوله : فنازعه : ضمير فاعلى به ملتقط و ضمير مفعولى به غير ملتقط راجعست .
قوله : فان قال : ضمير فاعلى در [ قال ] به ملتقط راجعست .
قوله : هو لقيط و هو ابنى : دو ضمير [ هو ] بلقيط يعنى طفل راجعست .
قوله : فهما سواء : ضمير [ هما ] به ملتقط و غير ملتقط راجعست
قوله : و ان قال هو ابنى : ضمير در [ قال ] بمدّعى صاحب يد راجع بوده و ضمير [ هو ] به طفل عود مىنمايد .
قوله : و اقتصر : ضمير فاعلى بمدّعى صاحب يد راجع مىباشد .
قوله : على أنّه التقطه : ضمير در [ انّه ] بمدّعى صاحب يد راجع است .
قوله : ترجيح دعواه : يعنى دعواى مدّعى صاحب يد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 206
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٠٦