چه قيمتش به حال اوّل بازگشته و به همان ارزش وقت غصب فروخته شده ولى چون بحسب فرض قيمت سوقى آن 80 تومان است و 20 تومان اضافه در مقابل مال غاصب يعنى رنگ بذل شده لاجرم 20 تومان از ثمن مال غاصب مىباشد چه آنكه نقصان سوقى ولو در وقت غصب پيدا شده ولى با سالم بودن عين اين نقص ضمانش بر غاصب نمىباشد .
بلى ، اگر قيمت جامعه رنگ شده از مجموع قيمت جامه و رنگ منفردا اضافه شد مقدار زائد را به نسبت مالين بين آنها تقسيم مىكنند ، مثلا جامه به تنهائى 100 تومان و رنگ جداگانه 20 تومان ارزش دارد حال جامه رنگ شده را به 150 تومان فروختند از اينمبلغ تحصيل شده ابتداء صد تومانش تعلّق به صاحب جامه داشته و 20 تومان به غاصب كه مالك رنگ است داده مىشود و 30 تومان زائد را بايد به نسبت مالين تقسيم نمود لذا مىگوئيم چون 20 تومان خمس صد تومان است پس يكپنجم سى تومان يعنى شش تومان متعلّق به غاصب بوده و چهار خمس ديگر يعنى بيست و چهار تومان مال صاحب جامه مىباشد در نتيجه 124 تومان از 150 تومان مال صاحب جامه و 26 تومان باقى تعلّق بغاصب دارد .
قوله : و لو بيع مصبوغا بقيمته مغصوبا : ضمير نائب فاعلى در [ بيع ] به ثوب راجعست .
قوله : بسبب ماله : ضمير در [ ماله ] بغاصب راجع بوده و مقصود از مال وى رنگ مىباشد .
قوله : هذا اذا بقيت قيمة الثوب بحالها : مشاراليه [ هذا ] عدم شئ للغاصب بوده و ضمير در [ بحالها ] به قيمت ثوب راجعست .
قوله : اما لو تجدّد نقصانه للسّوق : ضمير در [ نقصانه ] به ثوب
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 110
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١١٠