مضافا به اينكه در دوران امر بين درهم و جزء آن اصالة البرائة از مقدار زائد مقتضى است بگوئيم جزء درهم به ذمّه مىآيد و اساسا به همين دليل قرائت رفع و نصب را بر يك درهم حمل نموديم با اينكه احتمال بيشتر در آنها داده مىشود .
برخى از ادباء فرمودهاند :
قرائت جرّ غلط و اشتباه است چون تميز كلمه [ كذا ] در لغت عرب مجرور وارد نشده لهذا اگر مقرّ اشتباها بجرّ خواند آن را بر قرائت رفع و نصب بايد حمل كرد لذا هر حكمى كه در آن دو باشد در اين قرائت نيز لازم و ثابت مىگردد .
4 - آنكه بوقف ذكر گردد كه در اين صورت محتملست مرفوع بوده يا مجرور باشد ولى احتمال نصب در آن راه ندارد چه آنكه لفظ منصوب در حالت وقفى با الف ذكر مىشود ، بنابراين در صورت وقف نيز آنچه در قرائت رفع و جرّ گفته شد جاريست بنابراين طبق مختار مرحوم مصنف چون ايندو قرائت مشترك در احتمال يكدرهم بودند قرائت وقف نيز بر آن حمل مىشود ولى بنابر تحقيقى كه ما نموديم بر مقرّ در اين صورت جزئى از درهم لازم مىآيد چه آنكه احتمالا از وقف قرائت جرّ ممكنست مراد باشد كه در آن فرض گفته شد اضافه لاميّه بوده و از [ كذا ] جزء ممكنست مقصود باشد بنابراين در دوران امر بين احتمال رفع و جرّ چون بنابر قرائت جرّ مقدار مقرّ به اقلّ مىباشد بناچار وقف را بر اين قرائت بايد حمل نمود ، فلذا آنچه در قرائت جرّ گفته شد در اينجا نيز ملتزم مىشويم .
قوله : و يشكل : ضمير نائب فاعلى به ثبوت يكدرهم در قرائت جرّ راجع است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 230
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٣٠