قوله : و الّا فلا منع : يعنى و اگر عوض از موهوب بيشتر بود از چنين هبهاى منع نمىباشد .
قوله : اذ لا ضرر حينئذ : يعنى حين كون العوض مساويا .
قوله : و الشّراء به : يعنى بثمن المثل .
قوله : لانّه تبرّع محض : ضمير در [ لانّه ] به تبرّع محض راجع است و مقصود از [ تبرّع محض ] اينست كه در قبال مالى كه از دستش رفته هيچ عوض مالى عائدش نشده است .
قوله : و منه شراء من ينعتق عليه : ضمير در [ منه ] بتبرّع محض راجعست .
قوله : و له قبول هبته : ضمير در [ له ] به مكاتب راجع بوده و در [ هبته ] به من ينعتق عليه راجعست .
قوله : بان يكون مكتسبا : ضمير در [ يكون ] به من ينعتق عليه راجع بوده و اين جمله بيان [ مع عدم الضرر ] مىباشد .
قوله : قدر مؤنته : ضمير در [ مؤنته ] به من ينعتق عليه راجعست .
قوله : فلو كان فى طريق : ضمير در [ كان ] بمكاتب راجعست .
قوله : يكون الاقراض فيه اغبط : ضمير در [ فيه ] به طريق راجع است .
قوله : او خاف تلفه قبل دفعه : ضمير در [ تلفه ] و [ دفعه ] به مال راجعست .
قوله : او بيعه : يعنى قبل بيعه .
قوله : فيما ذكر : يعنى از مواردى كه ذكر شد و هموارره اقراض در آنها اصلح و اضبط فرض گرديد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 134
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٣٤