و الأقوى اعتبارها من حين الإيصاء و استمراره ما دام وصيا
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
س : صفاتيكه در وصى معتبر است بايد در حال ايصاء حاصل باشند ولى بعضى فرمودهاند همينقدر كه در حال وفات تحقق داشت كافى است .
و برخى ديگر معتقدند از زمان ايصاء تا وقت وفات لازم است مستمر باشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود از صفات معتبره ، بلوغ شرعى و عقل و اسلام نسبت به برخى از تقادير و فروض و آزادى و عدالت مىباشد .
سپس در ذيل [ يشترط حصولها حال الايصاء ] مىفرماين :
دليل آن اين است كه اين زمان ، وقت انشاء عقد است و وقتى شرائط در زمان انشاء حاصل نباشند عقد فاسد واقع مىشود همانطوريكه ساير عقود غير از وصيّت نيز داراى همين حكم مىباشند .
دليل ديگر آنكه : موصى در وقت وصيّت از تفويض امر به كسى كه واجد صفات نبوده محجور و ممنوع است ازاينرو چگونه مىتوان با در نظر گرفتن اين امر وصايت فاقد صفات را امضاء و تصحيح نمود .
و در ذيل قول دوم كه فرمود [ يكفى حصولها حال الوفاة ] مىفرماين :
حتى بنابراين قول اگر موصى كسى را كه در حال ايصاء واجد شرائط نبوده و اتفاقا قبل از فوت موصى شرائط در وى حاصل شده و بدين ترتيب اهليت در او پيدا گشت وصايت صحيح است زيرا قصد
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 527
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٥٢٧